hala onun yüreğini mi taşıyorsun
masallar yalnız uyuturdu oysa…
Gözünü seveyim gitme aklımdan
Bugün ,beni insanlıktan çıkarışının mavisindeyim. Öyle deniz mavisi değil, sevdiğinden . Umut mavisi de. Zulüm siyahı olur ya, savaş sürüyormuş da elinden bir şey gelmiyormuş hani. Kan revanmış dünya. Sevdiğin herkes ölüyormuş ve sen aklını yitirmişçesine gülüyormuşsun. Güldükçe azalıyormuş sevdiklerin azaldıkça sana ihtiyacım varmış.
Aynı kalabildiğin yerden bakıyorum sana. Benden değiştiğin, bir daha sen olamadığın yerden.
Kalabalık durmaya çalışıyorum, kalabalıklaştıkça senin sonun olur belki. Yardım ediyorum kendime
ıssız bir sahnenin ortasında, kendi öyküsünü unutmuş bir sopranonun sesine eşlik ederken. Bazen
ıslıklarım elimi tutuyor, daha insaflı bir rüzgarı sırtıma alarak denize dönüyorum. Henüz
yorulmamış olmaktan dem vuruyor. Kıyısında yalnız olmadığıma şükrediyorum. Ama hep o bana
ağlıyor.
Tenine tuzunu bırakamamış bir deniz gibiyim. Hatırladıkça seni , niye cam kırıklarını avuçluyor gibi acıyorum.Aklıma gelişinle gidişini niye bir tutamıyorum.Bir tutamıyorum gözünü seveyim gitme aklımdan.Yanağının çukuruna yerleşmiş sımsıcak yaşının bencilliği gibi asılı kalayım kolunda uzakça.
Derdim!
Dedim durdum.
Yanardım sesindeki öksüzlüğe.İkimize de ben ağlardım.hep benimle yaşa,hem de çok.Ama bıkma.
Derdim!.
Dedim kaldım.
Beni insanlıktan çıkarışının darma dumanındayım.
Sallanıyorum şimdi, eski bir paspas gibi kapında.Gözünü seveyim git aklımdan.
